İstikbâl’in Sesi

Millete seslendi Akif o gün şanlı şafaktan,

Bir mühür vurdu tarihe kopup geldi vatan bağrından.

Mürekkep değil akan sanki milletin kanı,

Mısralar sarmış işte, canla başla cihanı.

Para pul neye yarar, istiklal satılır mı?

Hür doğmuş milletin imanı, altınla tartılır mı?

Gözyaşları sel oldu, mebuslar ayakta hep,

Bu marş ki Türk’e şeref, bu marş ki zafere sebep.

Yırtılırken gökyüzü, kükremiş sel gibiyiz,

Zincirleri kıran o, en cesur nesilleriz.

Garbın afakı kuşansa da o çelikten zırhını,

İman dolu göğsümüz sarsar düşman tahtını.

Şahadetleri dinin temeli olan o erler,

Bu marşı okudukça küllerinden dirilirler.

Devamı dergimizin 2.sayısında

Belinay TÜRK 11/C

Sessizce Büyüyen Bir Okul

Okul kapısından içeri adım attığım her sabah, beni karşılayan o tanıdık atmosferi düşünürüm. Bir okul, çoğu insana sadece derslerin işlendiği, zil seslerinin günü böldüğü sıradan bir mekân gibi görünür. Oysa benim için, her köşesinde ayrı bir hikâyenin saklandığı canlı bir organizmadır. Koridorlardan geçen öğrencilerin telaşına karışmış hafif bir heyecan, sınıflardan yükselen küçük bir uğultu, öğretmen odasında paylaşılan kısa sohbetler… Hepsi, aynı çatı altında kurduğumuz görünmez bir bağın işaretleri.

Belki de okul kültürü dediğimiz şey tam olarak budur: Farkında bile olmadan, her gün küçük parçalarla büyüttüğümüz ortak bir yaşam alanı. Bir öğrencinin diğerine kalem uzatışı, bir grubun etkinlik hazırlığı için koşturuşu, bir başka öğrencinin arkadaşına “Gel, birlikte çözeriz.” deyişi… Bu küçücük anlar, bir okulun ruhunu sessizce örer.

Dışarıdan bakıldığında önemsiz görünen nice detay, aslında içerde yaşayan herkes için anlam taşır. Bir başarı duyurulduğunda, alkışın içinde öğrencinin emeği kadar onu destekleyenlerin de izleri vardır. Bir sınıfta gösterilen küçük bir ilerleme, tüm sınıfın ortak sevincine dönüşür. Çünkü okul dediğimiz yer, bireysel çabaların yan yana gelip kolektif bir başarıya dönüştüğü nadir ortamlardan biridir…..

Devamı dergimizin 2.sayısında

Yunus Emre YENİGÜN